|
Pazartesi, 07 Mayıs 2007 |
Yaşamın Kıyısında
Senaryosu Fatih Akın tarafından yazılan "Yaşamın Kıyısında" adlı sinema filmi projesi, yine Fatih Akın'ın yönetmenliğinde, Temmuz – Ekim 2006 tarihleri arasında, Hamburg, Bremen, İstanbul, Karadeniz Kıyıları ve Trabzon’da çekildi. Başrollerini Nurgül Yeşilçay, Baki Davrak ve Tuncel Kurtiz'in paylaştığı projenin dünya gösterimi, 2007 Cannes Film Festivali’nde gerçekleşecek ve Ekim 2007 tarihinde Türkiye ve Almanya’da aynı anda gösterime girecektir.
sinopsis
Yolculuk yapmak çok işe yarar, düş gücünü çalıştırır.
Gerisi yalnızca düş kırıklığı ve yorgunluktan ibarettir. Bizim yolculuğumuz ise tümüyle düşseldir.
Gücünü buradan alır.
Yaşamdan ölüme doğru gider. İnsanlar, hayvanlar, kentler, nesneler, her şey düşleşmiştir. Bu bir romandır, yanlızca düşsel bir öyküdür [...]
Kaldı ki herkes aynı şeyi yapabilir. Gözünü yummak yeterlidir.
Yaşamın öbür tarafındadır bu.
(Louis-Ferdinand Celine, çeviren: Yiğit Bener)
Altı insan, altı biyografi, altı hayat bu öyküde yazgısal bir şekilde iç içe geçiyor. Her biri bir yolculuğa çıkıyor: Gündüzlerden ve gecelerden geçen, sarp ve dikenli yollardan bizzat yolcuların benliğine giden birer yolculuk.
Öykünün iki farklı örgüsü zaman açısından paralel gelişirken her birindeki üçer kahramanın yolları, onlar farkında olmadan ara sıra kesişirse de, bir öyküsel örgüdeki kahramanlar ile diğer örgüdeki kahramanlar arasında temas yaşanmaz. Ancak her bir örgüdeki bir kişinin ölümü, aslında baştan beri kaçınılmaz bir şekilde birbirine bağlanmış kaderleri bir araya getirir.
oyuncular
Nurgül Yeşilçay
Baki Davrak
Tunçel Kurtiz
Hanna Schygulla
Patrycia Ziolkowska
Nursel Köse
yönetmenin filme bakışı
"Yaşamın Kıyısında" bana göre "Duvara Karşı" nın (Gegen die Wand) felsefi ve politik anlamda devamıdır. "Duvara Karş"nın çekimleri bittiğinde 29 yaşımdaydım, bugün 32 yaşımdayım ve bir oğlum var. Cannes Film Festivali’nde jüri üyeliği yaptım, dünyayı filmimle gezdim ve şimdi işlemek istediğim bir çok şey yaşadım ve gördüm."Yaşamın Kıyısında"son 3 yılın izlenimlerini konu alıyor. Dünya politikasında olanları – 11 Eylül 2001 ve bundan sonra oluşan- dünyayı saran korkudan Türkiye’nin Avrupa birliğine katılması tartışmalarına kadar olanları kendi tarzımla ele alıyorum.
Türkiye’nin AB üyeliğiyle ilgili kişisel fikrim "Evet, hemen şimdi" ile "Hayır, üye olmasa daha iyi" arasında gidip geldi. Olumsuz tavrım beynimde topladığım sol fikirlerle ilgili. Şöyle ki; "AB emperyalist bir oluşumdur" ya da "AB’nin amacı ekonomik ve kültürel küreselleşmeyi sağlamaktır" gibi argümanlar ağır bastı.
Bugün biliyorum ki, Türkiye’de yüzde yüz uygar bir toplum, önkoşulsuz insan hakları, ekoloji bilinci ve fırsat eşitliğinin sağlandığı bir eğitim sistemine, AB olmaksızın kavuşmak uzak bir hayal. Türkiye ile AB’nin ilişkisini bana sanki iki insan arasındaki zorlu bir aşk ilişkisi gibi geliyor. Ayten ve Lotte’nin, Ayten ve Susanne’nin, Nejat’ın, Ali ve Yeter’in karşılaşmaları, bu tuhaf bilateral ilişkiye örnek olabilir. Anahtar kelime affetmektir. Çünkü affetmek aynı zamanda karşındakini hatalarıyla kabul etmektir.
Filmin şiirselliği benim kişisel gelişimimle ilgilidir. Bununla birlikte yeni keşfettiğim Latin Amerika sinemasının ve yapımcılarının bugünkü düşüncelerime etkide büyük bir rolü olmuştur. "Amores Perros" ve "21 Gram" gibi muhteşem filmlerin yazarı Guillermo Arriga, bana ilham verdi. Sinematografik bakış açımı değiştirdi. Hem "Y Tu Mama Tambien" hem de "Motorcycle Diaries" bana politik, gelenekçi olmayan sinemanın tüm dünyada değerlendirilebilir olduğunu gösterdi.
Oğlumun doğumu ve hamilelik bana hayat ve ölüm hakkında düşünme imkanı verdi. Şuna kuvvetle inanıyorum ki, bebeklerin geldiği yer, öldükten sonra gideceğimiz yerdir.Ölüm hakkında pozitif bir film çekme fikri çok hoşuma gidiyor. Rüyada ölüm değişikliğe delalettir. Yeni bir hayata geçiş, bir metamorfozdur. Birçok kültürde ölüm kötü ve negatif bir şey olarak görülmenin tersine, umudu temsil etmektedir.
Benim hikayem ölümün nasıl karmaşık dramlar ve aslında çözülemeyen çatışmalar yarattığının göstergesidir.Tüm bu felsefi ve politik fikirlerden gerilimli, keyifli ve değerlendirilebilir bir sinema filmi yapmak istedim.
Sanırım bu mümkün.
Fatih Akın, Sonbahar 2005
|
